यो किचलोमा जनताको दुःख सुखको प्रतिनिधि संसदलाई बाधक मानेर मध्यअसारमै संसदको वर्षे अधिवेशन बन्द गरियो । राज्यको जिम्मेवारी बोकेको पार्टीका शीर्ष नेताहरूबीच घन्टौं लामा छलफल हुन्छन्, तर त्यहाँ कोरोना महामारी, बाढी–पहिरो तथा डुबानबाट पीडित सर्वसाधारण, श्रमिक, निश्चित आय भएका वर्ग, स्वास्थ्यकर्मी तथा सुरक्षाकर्मीलाई सुविधा दिएर दक्षता र प्रतिफल बढाउने एजेन्डाले कहिल्यै प्रवेश हुन पाएन ।

रोगको डर सँगै भोकै मर्नु पर्ने आमजनतालाई नारकीय पीडा दिईरहेका यस्ता समस्याहरूमा कम्युनिस्ट नेतृत्वको सरकार न्यूनतम संवेदनशील पनि नहुनु वर्तमान संकटको मूख्य कारण भएको छ । देशको लागि योभन्दा दुःखद र दुर्दशा अरु के हुनसक्छ ? त्यो पनि समृद्धि, स्थिरता र बिकास को स्वर्णिम स्वप्नको आशा बाँडेर आउने कम्युनिस्ट क्रान्तिकारी सरकार बाट ?

भयो,अतिभयो अब सम्पूर्ण राज्य शक्ति , दलहरु,नागरिक समाज र हरेक व्यक्ति यो महा संकट र चुनौतीको सामना गर्ने वातावरण निर्मणमा सरकार इमान्दार बन !