कुनै समय समृद्धि र नवीनताको प्रतीक मानिने हाङजाउ अहिले आर्थिक सङ्कटले ग्रस्त सहर बनेको छ। कुनै समय लाखौँको सपनाको गन्तव्य, प्राविधिक विकासको केन्द्र र चीनको अग्रगामी गतिको प्रतीक, यो भयानक रूपमा खाली भएको छ। कुनै समय यसको सडकहरूको विशेषता रहेको समृद्ध महत्त्वाकाङ्क्षा ओइलाएको छ। जसले गर्दा वित्तीय अस्थिरता र आम पलायनले ग्रस्त एउटा खोक्रो महानगर पछाडि छोडिएको छ ।

दशकौँसम्म, हाङझाउलाई चीनको सबैभन्दा समृद्ध सहरी केन्द्रहरू मध्ये एकको रूपमा मनाइयो, जसले उद्यमीहरू, लाइभ–स्ट्रिमरहरू र सहरको बढ्दो अर्थतन्त्रमा आफ्नो बाटो बनाउन उत्सुक महत्त्वाकाङ्क्षी पेशेवरहरूलाई आकर्षित गर्यो ।

२०२२ मा, सहरले १,७२,००० नयाँ बासिन्दाहरू प्राप्त गर्‍यो, जसले आर्थिक शक्ति गृहको रूपमा यसको स्थितिलाई प्रतिबिम्बित गर्दछ । यद्यपि, ज्वारभाटा नाटकीय रूपमा परिवर्तन ल्याएको छ, २०२५ सम्म, केवल १,४६,००० बाँकी छन्, जबकि हजारौँ अन्यत्र अवसरहरूको खोजीमा भागिरहेकाका छन्।

हाङजाउको आर्थिक मन्दी सहरको हरेक कुनामा देखिन्छ। कुनै समय वाणिज्य र नवप्रवर्तनको केन्द्र यो अब घट्दो व्यावसायिक गतिविधि, उच्च बेरोजगारी र ठूलो मात्रामा प्रस्थानससँग सङ्घर्ष गरिरहेको छ।

कुनै समय २०,००० भन्दा बढी इन्टरनेट सेलिब्रेटीहरूको घर रहेको लिइङ इन्टरनेशनल सेन्टरको अहिले ८,००० मा झरेको छ । कुनै समय “ड्रिफ्टर्स फस्र्ट स्टज” भनेर चिनिने यो भवनले आफ्नो पहिलेको आर्थिक जीवन्तता गुमाएको छ।

दुई सहस्राब्दीभन्दा बढीको इतिहास र मार्को पोलो जस्ता व्यक्तित्वहरूको प्रशंसा साथ हाङझाउले अब भौतिक स्टोरहरू हराउने र सङ्घर्षरत व्यवसाय मालिकहरूले चिन्हित सङ्कटको सामना गरिरहेको छ।

कर्पोरेट नेताहरूले लागत घटाइरहेका छन्, जबकि साना उद्यमहरू पतन भइरहेका छन्। व्यवसायहरू अस्तित्वको लागि लडिरहेको बेला, साधारण कामदारहरूले सबैभन्दा रोजगारीको अभाव र वित्तीइ अस्थिरताको सामना गर्दै उसको मारखेपिरहेका छन।

आर्थिक गतिविधि घट्दै जाँदा हाङजाउको कार्यबलले ठूलो दबाब सामना गरिरहेको छ। डेलिभरी चालकहरू, पुरुष र महिला दुवै, घण्टौँसम्म अल्छी भएर बस्छन्। कहिल्यै नआउने अडरहरुको प्रतिक्षामा । एब पटक फस्टाइरहेको रात्रिबजारहरू आर्थिक पासोमा परेका छन्, जहाँ विक्रेताहरू प्रयाप्त पैसा कमाउन सङ्घर्ष गर्छन्। स्थानीय उपभोक्ताहरू हराइसकेका छन्, र एक पटक अर्थतन्त्रलाई इन्धन दिने आगन्तुकहरू पनि खर्च गर्न हिचकिचाइरहेका छन्। कारखाना बन्द हुँदा सङ्कट झनै बढेको छ,

हजारौं बेरोजगार भएका छन । रोजगार खोज्नेहरुको संख्या उपलब्ध पदहरु भन्दा धेरै छ प्रति जागिर खोल्ने अनुपात १० दोखि १ छ । खाना र बास प्रदान गर्ने श्रम गहन भूमिकाहरु पनि दुर्लभ छन, र रोजगारदाताहरु अत्यधिक छन । धरै आवेदकहरुले ज्याला र सुविधाहरुको बारेमा आधारभूत सोधपुछ पछि बेवास्ता गरिएको रिपोर्ट गर्छन ।

हाङजाउको उत्कृष्ट पूर्वाधार अहिले उसको बढ्दो जीवनयापन लागतले ओझेलमा परेको छ। सानो कोठाको भाडा १,००० देखि १,५०० युआन ($१३९ देखि $२०८) सम्म छ, जबकि आधारभूत मासिक खर्च ३,००० युआन (%४१९) सम्म पुग्छ। रेस्टुरेन्टहरू खाली छन्, बजारहरू सङ्घर्ष गरिरहेका छन्, र डेलिभरी चालकहरूले कम अर्डरहरू देख्छन्।

कतिपयले परम्परागत व्यापार हराउनुको कारण पूर्व पकाएको खाना र थोक खरिद जस्ता उपभोक्ता बानीहरूमा परिवर्तनशीललाई दोष दिन्छन्, जसले व्यवसाय र कामदारहरुलाई संकटमा पार्छ ।
२०२४ मा मात्र, अनुमान अनुसार १,००,००० देखि २,००,००० मानिसहरूले आर्थिक स्थिरताको खोजीमा हाङजाउ छोडेका थिए। पहिले चहलपहल भएका सहरी गाउँहरू अहिले एकदमै खाली छन्, भाडा केही सय युआनमा झरेको छ – तर यति कम मूल्यमा पनि त्यहाँ बस्नेहरु थोरै छन्।

अफलाइन खुद्रा व्यपारमा ठुलो क्षति पुगेको छ । केही नेटिजेनहरूले अनुमान गर्छन् कि हांग्जाउका ८०५ भौतिक पसलहरू पूर्ण रूपमा बन्द भएका छन्। गत वर्ष १०० वटा फस्टाउँदो व्यवसायहरु रहेको सडकहरू अहिले २० भन्दा कम मात्र चलेका छन्।

हाङझाउको घरजग्गा बजार सङ्कटमा फसेको छ। पहिले ८० लाख युआनको मूल्य पर्ने घरहरू अहिले २० लाखमा बिक्री हुन्छन, तर खरीदारहरूको अभाव छ। विकासकर्ताहरूले मूल्यहरू अत्यधिक कटौती गरिरहेका छन्, तर माग सकिएको छ । सहरमा लगभग ३,६०,००० बिक्री नभएका सम्पत्तिहरू छन् । जुन एक शताब्दी भित्र बेच्न सकिने भन्दा धेरै बढी हो ।

आधिकारिक मूल्यहरू उच्च रहँदा, वास्तविक लेनदेन मूल्यहरू डुब्दै छन्, जसले गर्दा घरधनीहरू आर्थिक सङ्कटमा फसेका छन्। लगभग एक चौथाइ परिवारहरू दिवालियापनको सामना गरिरहेका छन, पुनर्प्राप्तिको लागि कुनै व्यावहार्य बाटो छैन।

चीनको व्यापार युद्ध र घट्दो मागलेविशेण गरीझेजियाङ प्रान्त हाङझाउको घरमा पर्ने क्षे१लाई नराम्रो असर पारेको छ। २०२४ मा, झेजियाङको विदेशी व्यापार अर्डर ५८.४%ले घट्यो, यसमा यसको जीडीपीको ७१.४%पहिले संयुक्त राज्य अमेरिकासँगको व्यापारमा निर्भर थियो। यसको नतिजा विनाशकारी भएको छ, जसले गर्दा धेरै व्यवसायहरू आफैँलाई धान्न असमर्थ भएका छन्।

रिपोर्टहरूले सुझाव दिन्छ कि निङ्बोका ८०% भन्दा बढी उत्पादकहरू टाट पल्टिने सङ्घारमा छन्। पहिले करोडौँ युआन उत्पादन गर्ने केही कम्पनीहरूलाई अहिले वार्षिक १,००,००० युआन (१४,००० डलर) पनि कमाउन सङ्घर्ष गर्नु परेको छ। धेरै कारखानाहरू पूर्ण रूपमा बन्द भएका छन्, जसले गर्दा कामदारहरूलाई आम्दानीको कुनै पनि स्रोतको लागि सङ्घर्ष गर्नु परेको छ।

निराशा सबै क्षेत्रमा फैलिएको छ। खुद्रा पसल मालिकहरूले बचतमा जःछन, आफ्नो स्वास्थ्य बिगार्छन, र अझै पनि ऋणमा डुब्छन्। हांग्जाउको रात्रि बजारका सडक विक्रेताहरू अथक प्रयास गरिरहेका छन, तैपनि स्टल शुल्क तिर्न असफल छन ।

राति १० बजे बजारहरू खाली छन् ९ ग्राहकहरू छैनन्, केवल विक्रेताहरू निराश भएर आफ्नो फोनमा हेरिरहेका छन्। हरेक वर्ष, आर्थिक सर्पिल बिग्रँदै जान्छ जसले व्यवसाय, कामदार र बासिन्दाहरूलाई पतनको संघारमा धकेल्छ ।

एक समय सम्पन्न महानगर र चीनको आर्थिक शक्तिको प्रतीक हाङजाउ अब आर्थिक विनाशको चेतावनीको कथा हो निराशामा सहरको पतनले यसका उद्योगहरूको कमजोरी र व्यापक आर्थिक नीतिहरूको अनियन्त्रित परिणामहरुलाई प्रकाश पार्छ । ।

व्यवसायहरू धराशायी हुँदैगएको रोजगारी सुक्दै गएको र कामदारहरू मुस्किलले बाँच्न सक्ने अवस्थामा २०२५ मा हाङजाउको भाग्य केवल आर्थिक पतनको कथा मात्र होइन:यो वास्तविक समयमा देखा पर्ने त्रासदी हो।