डा. ठाकुर माेहन श्रेष्ठ

१.  बिवेकयुक्त नेपालीले सत्य के हो भन्ने कुरा बुझ्ने समय आयो । विदेशी योजना, रणनीति तथा लगानीमा ठडिएका केही चर्चित पार्टीहरू तथा केही ठूला नेता गणहरू नै देशको शासन सत्तामा वसेर हामी जस्ता देशका सुरक्षा अंगमा रहेका राष्ट्र सेवकहरूलाई लढाए र हामी लड्यौ ।

राष्ट्रवासिहरूका धन, जन,सम्पत्ती तथा तत्कालीन कानूनका रक्षाका लागि हामीले गरेका सबै कर्म असान्दर्भिक बनाउने काम गरियो । १७ हजार भन्दा वढी नेपालीको ज्यान किन जाने गरि गरिएको युध्द र प्रतियुध्दले ल्याएको परिवर्तनले के ल्यायो ?

अझै पनि त्यही बाटोमा दुनियाँ अन्जानबस हिंड्ने र गती मती, तिनै पात्र र प्रवृति ने राज्यको शासन सत्तामा रहेर अपराध गर्दै जाने हो भने यो देश सुरक्षित कसरी रहन्छ ? शासकहरुका कार्यशैलीमा सुधार,विकास भएको अनुभूती जनता जनार्दनहरूले गर्न नपाउनु देशको दुर्भाग्य हो ।

२. राजनीतिका माध्यमवाट देशमा सुशान्ति र समृध्दी ल्याउछौ भनेर पछिल्ला राजनीतिक धन्दामा सहास गरी होमिएका विभिन्न ब्यक्तित्वहरु समेत हरेस खाएर अव सामाजिक अभियानका माध्यमवाट नेपाल र नेपाली वचाउने र वनाउने कुरामा प्रत्यक्ष परोक्ष रूपमा स्वीकार गरी समाज घरमा फर्कनु पर्रे र हामी जस्ता ६० वर्षका हाराहारीमा आएका तथा अझै ८२ वर्ष माथिका विशिष्ठ श्रेणीका राष्ट्रसेवक, स्वतन्त्र नागरिक, प्राज्ञहरू, राष्ट्रवादी युवा जनशक्तिहरू देशमा भए गरेका विसंगती, विकृति र राष्ट्रघातकमा विरूध्द सडकमा धाउनु पर्ने अवस्थाले देशको व्यवस्था पूर्ण सफल भएको सिध्द भएनर र ?

२०४७ सालदेखि हालसम्म जना ११ जना २० पटक प्रधानमन्त्री वने । किन नेपालको सम्प्रभुतामा बिश्वास रहेन ? किन रक्षा हुन सक्दैन ? विभिन्न राजनीतिकवाद र सिध्दान्तवालाहरुले शासन त गरे तर नेपाल र नेपालीको हकहित र उन्नतिका लागि सिन्को सम्म भाँचेको देखिएन ।

व्यक्ति र दल मोटाउने देश असफल हुने वाहय शक्ति रमाउने काममा अव भूल नगरौ । राष्ट्रप्रतिको कर्तव्य, नैतिकता, राष्ट्रभक्तिको भावना र मातृभूमीसंगको प्रेम छ भने जनताको नासो अव सहजै नागरिक र राजसंस्थालाई फिर्ता वुझाइदेउ । राष्ट्रिय साझाहीत र कल्याण हुनेछ । यो प्रायश्चितको अवसर पनि हो ।

अन्तिम नेपालीले पनि सम्मान गनेर्छन, गौरवी पूर्खाको कदम र सहासको गाथा सम्झेर । ३. अवको विकल्प भनेको नै हिमाल, पहाड र तराईका नेपालीहरुको वल वुताको शान्तिमार्गको आम सहभागिताको सडक आन्दोलन हो । स्मरण रहोस भारत महात्मा गान्धीको शान्ति आन्दोलनवाट, चीन सांस्कृतिक क्रान्तिवाट, जर्मन विस्मार्कको कदमवाट आजको अवस्थामा पुग्न सकेको हो ।

नेपाल जस्तो पुरानो र स्वतन्त्र देशको परिकल्पना र निर्माण दीर्घ सोचका वडामहाराधिराज पृथ्वी नारायण शाहका तथा वहाका वंशका नेतृत्वमा सवै समुदायका वीर त्यागी पुर्खाहरुको त्याग र मिहनतवाट भएको हो ।

कालान्तारमा ती गौरवमय ऐतिहासिक विरासतको सान राख्न हामीले के गर्नु पर्थ्यो ? के गर्न सकिएन ? अव के गर्ने ? भन्ने उत्तरमा सायद आजकमा युवा पीडीहरु समेत स्पष्ट भैसकेको महशुस हुन्छ ।

४. समस्या मात्र होईन देशमा प्रशस्त राष्ट्रिय साधन स्रोत र सम्भावनाहरु छन, जुन सदुपयोग हुन वाँकी छन । खाँचाे छ स्थायी राजसंस्था तथा सुधारवादी राष्ट्रवादी नेतृत्वहरू र युवापिडीहरूका सहभागिता ।

हीराजडीत सुनको थाली रुपी नेपालमा सुकी पैसा मागेर अनावश्यक नेतागणलाई तलव खुवाउने, व्यक्ति र दल मोटाउने काममा अव भूल नगरौ । अवअवेर नगरौ टेस्टेड नेताहरू र दलका पंजावाट सनातन संस्कृतिक र प्राकृतिक साधनका धनी नेपाल र नेपाली वचाउन र वनाउन सवै जुटौ नेपाल आन्दोलन २०७७ मा प्रजातन्त्र सहितको राजसंस्थाका लागि । नीति, कार्यक्रम र रणनीति सहित नेतृत्व, संगठन तथा जिम्मेवारी र उत्तरदायीका पक्षमा सवै मिलेर निर्णय लिऔ । एकता नै शक्ति हो ।