आर्थिक सञ्जाल चैत्र २५, २०७६ मंगलबार

केशव अधिकारी

आपतमा परेका मान्छेका लागि सबै भन्दा ठुलो सहारा के हो ? देश हो। सरकार हो।

स्वभावत प्रियजनहरूको काख हो। तर के भयो। कोरोनाबाट अतालिएर देश खोज्दै सिमानासम्म आइपुगेका नेपालीहरूलाई देशले चिनेन। शासकहरूले चिनेनन।

घरको मूल ढोकामा गजबार लाग्यो र घरको सन्तान आफ्नै ऑगनमा बेदखल भयो।  प्रश्न उठछ, संकटमा आश्रय नदिने घरको के काम ? संकटमा बस्न नपाउने गुँडको के अर्थ ?

शासकहरू स्पष्टिकरण दिन्छन, ‘संकटमा सावधानी आवश्यक थियो।’ आफ्नै सन्तानलाई पाखामा राखेर अपनाउने कस्तो सावधानी ? सावधानीका नाममा नागरिकको सार्वभौम अधिकार कुण्ठित गर्न पाइन्छ।

जब मान्छेका ऑखाबाट ऑसुका थोपा झर्छन, ती थोपाहरू अडिन देश चाहिन्छ । जब मान्छे थकानले जर्जर हुन्छ र खुट्टाहरू काम्न थाल्छन, तब बिसाउन देश चाहिन्छ ।

जब सहारा सकिन्छ र मान्छे एक्लो हुन्छ, तब समाउन देश चाहिन्छ।” गएको बर्षमात्र भारतबाट १ खर्ब २८ अर्ब भन्दा बढि विप्रेषण (रेमिट्यान्स) नेपाल भित्रिएको अनुमान छ। नेपालको अर्थतन्त्रको लागि यति महत्वपूर्ण भरोसाले स्वयम सरकारी भरोसा किन पॉउन सकेन ? बिभिन्न पत्र पत्रिकाहरूमा हिजो आज यहि बिषयले मनग्य स्पेस पाएको छ।

अन्तमा, देशको परिभाषा भित्र भूगोल मात्र होइन, नागरिक पनि अटाउछन । नागरिकको सार्वभौम अधिकारको सम्मान पहिलो प्राथमिकता हुनु पर्दछ।

बलिउड चलचित्र ‘वान्टेड’ मा नायकले ब्यक्त गरेको एक सम्वाद ‘ once i made a decission, i never thought about it again’ जस्तो निस्पृहता नेपाली राजनीतिको चरित्र नबनोस।

सरकारको अगाडी आज आई परेका सघन चुनौतिहरू मत्थर हुदै जाउन, शुभकामना । सबैको जय होस।